انگار همين ديروز بود كه به سينما علاقه مند شدم.سينمايي كه مي خواستم براي ايجاد يك حس غير قابل تكرار به ديگران به گفتگويي متفاوت با زبان تصوير بپردازم .حالا در طي طريق در راهي كه برايم هفده سال بطول انجاميد . صداي پاي خودم هم كه تا ديروز صدايي بود كه حس رفتن ميداد حالا معناي ماندن دارد.ماندني از جنس "ماندگاري .حال نزد خالقم تنها به يك اميد دست نياز دارم . اميد اينكه به نزدش قبول افتد " آمين
"صداي پاي آشنا تنها صداي پاي من نيست "صداي پاي ماست
